Andrzej Łuczeńczyk

Andrzej Łuczeńczyk był polskim pisarzem, poetą i prozaikiem. Urodził się 10 stycznia 1946 roku w Ludwinie, gdzie zmarł 12 sierpnia 1991 roku. Maturę uzyskał w 1978 roku w liceum ogólnokształcącym dla pracujących w Lublinie. W latach 1979-1984 mieszkał w Wieluniu, z którym był związany. Po powrocie do Ludwina pracował w rodzinnym gospodarstwie rolnym.

Debiutował w 1969 roku wierszami opublikowanymi w czasopiśmie „Radar” oraz opowiadaniem „Więzienie” w „Kamenie”. Należał do Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy, a w 1985 roku został członkiem Związku Literatów Polskich. W 1986 roku otrzymał nagrody im. E. Stachury, im. S. Piętaka i im. B. Prusa oraz premię Wieczystej Fundacji im. Zofii i Jana Karola Wendów. Rok później uhonorowano go nagrodą Funduszu Literatury i nagrodą społeczno-kulturalną Wojewody Lubelskiego. Do jego książek należą „Przez puste ulice”, „Kiedy otwierają się drzwi”, „Gwiezdny książę” i „Źródło”.

Na podstawie artykułu „Andrzej Łuczeńczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.