Jerzy Golnik
- Urodzony
- 17 października 1923, Wieluń
- Zmarł
- 10 sierpnia 1944, Warszawa
Jerzy Wiktor Golnik, ps. „Tyka”, urodził się 17 października 1923 roku w Wieluniu. Był podharcmistrzem i podporucznikiem, synem Tadeusza. Podczas powstania warszawskiego dowodził I plutonem „Włodek” w 1. kompanii „Maciek” batalionu „Zośka” Armii Krajowej. Zginął 10 sierpnia 1944 roku w Warszawie, podczas walk na terenie boiska „Skry” na Woli. Miał 21 lat. Został pochowany w kwaterze żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka” na Wojskowych Powązkach w Warszawie. Odznaczono go Krzyżem Walecznych.
Był absolwentem I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, które ukończył w 1942 roku. Należał do 23. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Pomarańczarnia” oraz Hufca Mokotów Górny, dowodzonego przez Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę”. Studiował na tajnej politechnice. Ukończył pierwszy turnus tajnej podchorążówki, a na drugim pełnił funkcję instruktora. Brał udział w akcji rozbicia niemieckiego pociągu pod Szymanowem.
Na podstawie artykułu „Jerzy Golnik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.